Bigarren atal honetan, egunero atzeraka bultzatzen gaituen tranpa isil batean murgilduko gara: perfekzionismo paralizatzailean. Hori da etengabe hau esaten digun oztopo mentala: "Emaitza ezin bada perfektua izan, hobe da saiatu ere ez egitea". Geure buruaren epailerik zorrotzenak bihurtzen gaituen tranpa da; hain helburu altu eta lortezinak jartzen ditugu, non lehen urratsa eman aurretik erabat blokeatuta geratzen garen. Lehenik eta behin, "Ispilua" atalean, norberari ezartzen zaion gehiegizko exijentzia horren jatorrian sakonduko dugu. Nondik dator, zehazki, pentsamolde hori? Jatorrira itzuliko gara —haurtzarora eta jasotako heziketara—; izan ere, sarritan, inkontzienteki ikasi genuen pertsona gisa genuen balioa lortzen genituen emaitzen araberakoa zela.
Porrot egiteko beldurrez nola hazi ginen aztertuko dugu, ideia honek bultzatuta: "dena perfektuki egiten ez badut, ez dut ezertarako balio". Era berean, oso kontzeptu desberdinak nahasten ditugula argituko dugu: gauzak ilusioz eta pasioz ondo egitea gauza bat da, baina obsesioan eta "analisiak eragindako gelditasunean" (edo "analisi-paralisian") erortzea, berriz, guztiz bestelakoa. Zuen mezuak eta sare sozialetako iruzkinak aztertuko ditugu; horietan, zintzotasun osoz kontatzen dituzue inoiz hasi ez zenituzten proiektuak ("une perfektuaren" zain zeundetelako), gainezka sentiarazten zaituzten egitekoen zerrenda amaigabeak, eta perfekzioaren bila ibiltzeagatik denbora, energia eta lasaitasuna galdu zenituzten egoera absurdoak.
Azkenik, ekintzara pasatuko gara, norberak bere buruari ezarritako itxaropenen maila jaisteko tresna argiekin. Ideia praktikoak eta eguneroko ohiturak eskainiko dizkizuegu: inperfekzioa onartzen laguntzeko, "eginda egotea perfekzioa baino hobea dela" ulertzeko, eta aurrera egitea nahiz bideaz gozatzea eragozten dizuen pisu hori kentzeko. Zu ere perfekzionista hutsa al zara? Orduan, hau da zuretzako atala.