Smockeyk, oroz gain, hiritar gisa definitzen du bere burua, musikari gisa baino gehiago. Esaldi horrek laburbiltzen du bere ondarea. Eszenatokia plaza publiko bihurtu zuen, bertsoa proklaman, eta erratza, azkenean, itxaroteari uztea erabaki zuen belaunaldi baten sinbolo.
Gaur egun, Burkina Fason jarraitzen du bere musika entzuten, norabide bila eta oraindik inspiratzen ditu, munduko edozein txokotan, artea erresistentzia modu bat ere izan daitekeela uste dutenak.