Hirurogeiko hamarkadaren erdialdean Cambridgen jaioak, Roger Watersek, David Gilmourrek, Nick Masonek eta Richard Wrightek rock progresibotik askoz harago zihoan zerbait eraiki zuten.
Kontzientzia bat eraiki zuten.
Pink Floydek beldurrik gabe arakatu zituen giza adimenaren labirintoak, bai eta gizartearenak ere, hasierako diskoetatik obra monumentalenetaraino. Alienazioa, boterea, gerra, eromen instituzionala, norbanakoaren askatasuna galtzea.
Hori guztia sartzen zen bere musikan.